عطش، و انتظار، و اصغر، آب، و حسين

و بغض، خنجر، يک سر، و آفتاب، و حسين

 بريز شرم حضورت بيا به خيمه که باز

شکسته می شنوم ناله رباب، و حسين

 چه ظهر دلهره انگيزی، آسمان پريشان است

که کودکان همه در بهت و اضطراب، و حسين

 هنوز در نفس تب گرفته زمان جاری ست

ندای هل من معيننی بی جواب، و حسين

 حکايتی ست صدايت که تا هميشه بلند است

که کربلا، کوفه، شام، در التهاب، و حسين

کربلا عصاره بهشت است و عاشورا آبروي عشق. اگر کربلا نبود هيچ گلي از زمين نمي روييد و مشام هيچ انسان آزاده اي حقيقت را استشمام نمي کرد. اگر کربلا نبود عاشورا نبود و اگر عاشورا نبود امروز عشق بر سر هر کوي و برزني بيگاري نمي کرد.

حسين آمد و عشق را آبرو بخشيد و عباس با دستان بريده و لبان خشکيده با مشکي زخمي عشق را سيراب کرد تا حرف و حديثي باقي نماند؛ زينب عشق را تداوم بخشيد و آن را در گستره زمين و آسمان منتشر کرد تا از آن پس تمام عاشقان وامدار حماسه عاشورا باشند.

کربلا قبله الهام عاشقان شد و عاشورا ميعادگاهي براي آنان که مي خواهند نماز عشق را در محرابي به بلنداي تاريخ بپا دارند.

از آن روز زندگي معنا يافت که حسين (ع) بر کتيبه دل ها نقش بست و عاشورا- اين راز نهفته- مضمون تمام ناگفته ها شد.

بغل بغل عاشورا

سينه سينه گريه

دوباره بوی غريبی

دوباره بوی سوختن نخل

خيمه های غريب

دوباره بوی تر مشک

دوباره چشمه خشکيده

چشم های نجيب

دوباره گريه و زينب

محرم و ...

بر دوش تو امانت آن آفتاب بود

سنگينی سترگ ترين انقلاب بود

 ای از تبار و صولت مردان بی نشان

با تو نشان تاول و رنج و عتاب بود

 در ازدحام آتش و شمشير و نيزه ها

آنجا که درد و دلهره و اضطراب بود

 ای نام تو طليعه آرامشی عجيب

خشم تو يک صلابت بی التهاب بود

 آن هيبت خميده آتش گرفته ات

تصوير داغ ديده بانوی آب بود

 آن نی که با تلاوت خورشيد جان گرفت

در چنگ شام تار برايت رباب بود

 راه تو تا هميشه تاريخ زنده است

راهی که برگزيده ترين انتخاب بود

او با تمام آینه هایش طلوع کرد

وقتی که عشق پیش دو پایش خضوع کرد

اینجا میان دشت نمازی فراهم است

اینجا به پای آب فراتی رکوع کرد

 باید کنار قامت این نخل های سبز

مردانه ایستاد و به غایت خشوع کرد

 بزمی فراهم است بیا همرکاب شو

عشقی مقدر است که باید شروع کرد

 ای عشق های ساده مرا هم رها کنید

وقت است تا به یک دل خونین رجوع کرد

باز یک شاخه گل یاس شکست

باز یک دانه الماس شکست

 باز دریای عطش در یک مشک

باز آیینه احساس شکست

 مشک بود و لب و دندان و عطش

عشق سر زد تب وسواس شکست

 آن طرف گوشه آن خیمه کسی

همصدا با دل عباس شکست

                               1374  

نام تو بر کتیبه پیکار مانده است

در لابه لای این همه نیزار مانده است

اینجا تمام پنجره ها با حضور تو

فریاد می زنند که سردار مانده است

از آن طرف تلاطم یک مشت بوف کور

در ازدحام نکبت و ادبار مانده است

اینجا چه حکمتی ست که این مشک تشنه نیز

در انتظار یک لب تب دار مانده است

نام تو در تمامی تاریخ روزگار

اسطوره همیشه علمدار مانده است

آنجا سری به روی دلی آب می شود

آرام باش لحظه دیدار مانده است

دشت و غبار

مشک و آب

نام هایی

که جاوید شدند

           در چشم تو

           در دست تو

جهان همچنان

به حیرت می چرخد

و غبارها

غیرت و مروت را

               جار می زنند.